X
تبلیغات
ستاره يي كه سوسو نميزند
ئازیز به بیٌ توٌ، به شم گریانه ------- نیشته جیٌ نابم ، له م نیشتمانه
 بوٌ کوٌچی دوایی شیٌرکو بیٌکه سی خوشه ویست

چاوه کـــه م ئه ی به رزه بالـٌاتر لـــه باران ، بـــوٌ ده روٌی؟

شــاعیـٌری ئوٌف و هه نــسک و زام وگـــريان ،  بـــوٌ ده روٌی؟

ئــه ی توٌٍ ئاویـٌنه ی هه ناســه و وژانـی گه ل، ئه ی نازه نين

هه ونــشیـٌنی ئاخ وداخ و شــاخ و کیـٌفسـان ،  بـــوٌ ده روٌی؟

بـیٌ توٌ خــاکـی نــيشتمانــم بوٌنــی نامــوٌيــی ئـــه دات

ئــه ی ولـٌاتی بــه ربــــلـٌاوی ئاو و زریـان،  بـــوٌ ده روٌی؟

کـه س نــي يه  وه ک تـوٌ  بروسکه ی روٌحمان پیـٌشان بدات

ئه ی توٌ مه عنای دار و به رد خه ون وگرٌکان ،  بـــوٌ ده روٌی؟

ناوی بــه رزت لايــه لايـــه ی (فــايــه قی) هیـٌنـــايه دی

ئه ی توٌ تامــه زروٌی هــه وای کوٌنه هه واران ،  بـــوٌ ده روٌی؟

که س به توٌ نابــیٌ بلـٌیـٌیٌ بیـٌکه س، ئه توٌخــوٌت گشـکه سـی

ئه ی توٌکه س،ئه ی گشکه سی ئیٌمه ی په ریٌشان،  بـــوٌ ده روٌی؟

خـــوٌم و شیـٌعــریـٌک ئیـٌسته که ش هاتووينه پیـٌشوازت گولـٌم

تا بـلـٌیـٌم: ئـه ی ئیـٌمــپراتووری ئه ديــبان ،  بـــوٌ ده روٌی؟

که ده هــاتم ، هــه ر که سیـٌکيشم ئه دی له م ریـٌگــــــه دا

له سـنه و تـا کـــــوو سلیـٌمــانی ده گريان ،   بـــوٌ ده روٌی؟

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در جمعه هجدهم مرداد 1392  |
 دعوت از تمامی شاعران کـُرد
شاعران عزیز همزبانم ،بیشتر از 17 سالی است که تک بیتی های زیبا و دلنشین شاعران کرد زبان را جمع آوری میکنم و اگر خدا بخواهد  میخواهم در کتابی تقریبا جامع و ارزشمند منتشر نمایم . از شما عزیزان هم میخواهم در این امر مهم مرا یاری کنید . چنانچه به سبک کلاسیک سروده یی دارید به همین وبلاگ ارسال فرمائید و در صورت امکان اطلاع رسانی کنید تا بتوانم خدمتی هرچند ناچیز به کتابخانه غنی فرهنگ وادب کردی تقدیم کرده باشم .در ضمن منظور از زبان کردی تنها زبان نوشتاری نیست بلکه منظور اینجانب تمامی لهجه های زبان کردی است .
با تشکر -  امجد ویسی

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در یکشنبه هشتم بهمن 1391  |
 شاعری را لقمه یی نان

 می روی سر در گریبان می کشم و ناگهان .......

زندگی را سرد و بیجان می کشم و ناگـهان .......

 

در تمام فصـــــــــــل های بی تو بودن  تا غروب

دست هایم را به باران می کـشم و ناگهان .......

 

در میان بغض هایـــم صحنه ی خــــــــورشید را

موریانه یی درخــــــشان می کشم وناگهان ........

 

ابن مـــنم ،آنکه تو را هر لحظه با سیب و سکوت

با دو چشـــمانی غزلخوان می کشم وناگـــهان ....

 

با منت حرفی بزن، زیرا من امـــــشب تاخودم

کوچه را سرد وپریشان می کــشم وناگهان .....

 

برف می بارد ،عــــــلیرغم تمـــــــــــــام دردها

آدمک برفی ء خندان می کشم و ناگـهان ......

 

در نقاشــــی های خود هر جا به آتش می رسم

شاعری را لقمه یی نان می کـشم و ناگهان ....

 

ای تو با مـــــــن آشناتر ، تا ابد چـــــــون ردپا

در پی ات فریاد و افغان می کشم وناگــهان ....
|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در شنبه سی ام دی 1391  |
 یا رب

 خــداوندا پــر از افسوس و آهم

بـــدون تـــــــو خدایــا بی پناهم

 

ندارم من بــــغیر از تو امیدی

تویــــی تنهــا امـیر و پادشاهم

 

ز بس پــیشانیم غرق گناهست

سیه گردیده خاکِ سـجده گاهم

 

پناهم ده، که درپیـش تو یارب

ندارد وسعـتی حجم ِ گنــــــاهم

 

تــــو و آن رحـمتِ بی انتهایت

     مــن و تـصویرِ زخمی نگاهم

 

 یقین دارم که همواره از ان دور

نظـــر داری به روی روسیاهم

 

به روی من چراغی را برافروز

که ســــرشار از خطاو اشتباهم
|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در چهارشنبه بیستم دی 1391  |
 شه پوٌلي به فر

 

ئه ی دو ده ستت پر له بوٌنی شه ونم و نوقــلٌ و نه بات

سالـٌه هایه چـــــــاوه کانــت بـــــــوٌنی ئــــازادی ئه دات

 

ئه ی شه پوٌلی به فر و زریان و هه ناسه ی دار و به رد

شه سته بارانی بروسکه و په لکه زیـٌرینــــه ی نه به رد

 

خه ونی دیوه زمه  له سایه ی سیبه رت هاتووته ته نگ

چوله که ی ده ستت پره له زوقمـــــی بارووت و تفه نگ

 

ئه ی توٌموسیــقای هه نسک و ره سم و یاسای بوون ومان

تـــوٌ ولاتیـٌکــی بــه به رزایــــی هه مــــوو ئه ستیــٌره کان

 

گه رچــــی روٌحــــی فیــٌنکی شـــــمشالــٌه کــان گریــــانته

سالــٌه هــــــــایه ئاور و ئاویــٌنــــــــه ده س گــــــیرانتـــــه

 

سالــٌه هایه ده نــــگ ئـه داته و له قـــــه راخی شاخ و دولٌ

ئه سلٌه حه یک وجوفتی که وشووسه نگه ریٌکی چولٌ وهولٌ

 

ده ی بـــــرٌوٌ خـــواحافزت ئـــــــه ی روٌحی ئاوو شورٌه بی

که به خویــٌنه سووره که ت سه وزایـــیه ت هیـــٌنایـــــه دی

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در چهارشنبه بیستم دی 1391  |
 موٌسیقای خه زان

 

دو ده ســـــتت ئیسته بوٌنی شیًٌعر و ئه شق و ئاســــــمان نادا           

                                    هه ساره ی چاوه که ت ریــــٌگه ی به یانم پیٌ نشان نادا

ئه گه رچی موی سه رم ره نگی سپی بوو ،خاترت جه م بیٌ    

                                    دلٌم تالـــٌی له زلـٌــــفی توٌ به مولــــــٌکی دوو جیـهان نادا

هه میسان منم و گریان و هه نسک و تک تکه ی فرمـــیٌسک    

                                     ده میٌکه گه ردنی به رزت له دووره وده س ته کان نادا

له کامین پیت و ئاهــــــــه نگ و جوانی توٌ به دی هاتووی ؟!        

                                     که بوستانی جه مالــــٌت ریٌ به موٌسیقــــای خه زان نادا

هه تا روٌحم له جه ســــــــته مدایه ، ئه شقیشت له دلــــــٌمایه           

                                      ده زانم که خودا هه رگیـــٌز شـــــکه نجه ی ئاشقان نادا

 له ئه م دنیایه بیــــٌجگه زیلله ت و ره نـــــگ و ریا ، هیچیٌ          

                                      به ئینسان خود مه قام و مه نسه ب و ناو و نـــشان نادا

        چ رازیــٌکی گولــٌم؟! تادیـــٌم له چاوانـــت شکایــــه ت که م             

                                         له پرٌ شیٌعریٌ هه ناســه م ده گریٌ و ئیزنی زوبان نادا

 

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در چهارشنبه بیستم دی 1391  |
  روٌحم پره له شیٌعر

  

به لـٌینی کیٌ هه تا ســـــــه ر بو،گولم بــــــرٌوانه مــــن یاتوٌ؟!

         دلٌ و چـــاوی کیٌ نوقـمــــی ئاور و  بـــارانه ،مــن یا توٌ؟!   

 

غــــروورت گه ر ئـــــیزن نادا وتـــــه م  باور که ی ئازیزم

      له وجدانت بپــــــرسه کی ًٌ به شــی گریانه ، من یا توٌ؟!

 

بفه رموو:دوای هه موو ئه ولیٌک برٌانه ، روٌحی کامیــن مان

 نیــازی به حه كيم و مه رهـه م و ده رمانه ، من یا تو ٌ ؟!

 

   سه دای کامیــــن غه دار و دلٌ ره قـــــه، دائــم ده لـٌی هـاوار:      

 خودا چیبکه م له ده س ئه م شـیٌت وسه رگه ردانه من یاتوٌ؟!

 

له بیرت دیٌ به یه کمان وت:هه تا ده مرین له گه لٌ یه ک داین ؟

  خه تای کیٌ بو شکا ئه و عه هد و ئه و په یمانه ،من یا توٌ؟!

 

بلـٌیٌ: کیٌ روٌحی ئاســــــــووده و خه یٌالـــٌی ته خـته ،توٌ یامن ؟!         

      له نیٌو کولـٌانه کان کیٌ روٌژو شه ووه یلانه،  مــــــن یاتوٌ؟!

 

تماشــــاکه چ ســــــاده هاتـووم  !روٌحــم پره له شــــــــــــــــیٌعر

    به راحه ت تیٌ ده گه ی کیٌ ئاشقی جیــــٌژوانه ، مــــن یاتوٌ؟!

          

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در چهارشنبه بیستم دی 1391  |
 یک بغل خورشید

   این منم آهـسته می آیم به سویت ، مثل شعر                         

    آشنــــا با کوچــه های مشـــکبویت ، مثل  شعر

 

  من همانم، شاعری که یک بغل خورشید را                            

   می کنــد قوربانِی ِ یـــک تار مویت ، مثل شعر

 

  مثل پـــژواکم که با کوچـــــک ترین ِبادهـا                                 

   بال میگـــیرم ، ومی آیم به سویــت، مثل شعـر

 

  توکـــدامـــین بوســـتانی ،کــه تمـــام ابـرها                                   

   قطره قطره می چکد در آرزویت، مثل شعـر؟!

 

  پنـجره را باز کن ،حرفی بزن ،زیبـای مـن                               

   یکنفر دائم نشــــسته روبه رویـــت ، مثل شعـر

 

نام سـبزت را به باران می ســـپارم نازنین                                 

 تا طــنین انداز گردد رنگ و بویت ، مثل شعـر

 

 با زبان انــکار کن ،اما بــــدان که عشق را                                  

  من گرفتـــم از دو چـشم راستگویت ، مثل شعر

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در پنجشنبه ششم مهر 1391  |
 فقط یک خواب بود

 خواب دیدم در دو دستـــــم پیکر مهــــتاب بود

و برای دیـــــــدنت خورشید هـــم بیــــتاب بود

 

مقدمــــت را جنگلی سرســـبز ئازین می نمود

انـــــزلی ِآبی ِ چشـــــــمت ، پــر از تالاب بود

 

خواب دیـــــدم زیر باران ســــــیاه زلـــــف تو

یکنفر چشم انتظــــار یک دو جـــرعه آب بود

 

گرچه پیشـانی تو چون یک دوبیتی بود ،لیک

چون گذشته حرف هایت ســـاده و شاداب بـود

 

خواب دیدم شاعری در پیش پایت جــان سپرد

شاعری که مثل من از نسل عشــــــق ناب بود

 

چشـــــم هایم باز گشــــت و تازه فهمیدم که باز

داستـــــــان واقعـی ِمن فقــــــط یک خواب بود

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در پنجشنبه ششم مهر 1391  |
 بو دیاکوٌ

ئه م شيعره م له  جیٌژني نوهه مين سالٌي به دنياهاتني كوره كه م گوتووه:

توٌ باراني له  بوٌ مه زراي ئه وينم
دوو چاوم ره ش بیٌ گه ر توٌي پیٌ نه بينم
به  قوربانت بم ئه ي روٌح و ره وانم
توٌ ئه ي ته نيا به هانه ي بوون و مانم
به  قورباني كزه  و به رزي هه ناسه ت
به  قورباني دوو چاوي پر  له  تاسه ت
به  قورباني دوو ده ستي ئاورينت
به  قورباني نيگاهي نازه نينت
توٌ ئه ي ته نيا ستاره ي ژيني تالٌم
توٌ  ئاوه نگي به  بی ٌ توٌ  وشك و لاٌلٌم
له  نیٌو ده رياي ئه وينتدا غه ریٌقم
به قوربانت بم ئه ي ته نيا ره فیٌقم
له  ژينمدا، كه  وه ك خه ونیٌ به سه رچوو
وه فاي هه ر كه س به  غه يره ز توٌ دروٌ  بوو
كه  «بابا» دیٌتة سه ر زارت گولٌي من
هه ميشه ‌دا ئه خورپیٌني دلٌي من
توٌخاترجه م به  ئه ي نووري دووچاوم
هه تا روٌژیٌ له  ئه م دنيايه  ماوم
له  هه ر جیٌگه  و مه كانیٌكدا كه من بم
هه ميشه  ئاوه لٌايه  بوٌ توٌ قه لبم

31ي گولٌاني 90ي هه تاوي

 

 

 

 



 

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 عشق نامه

  

عشق يعني: يك پرستو انتظار

يعني: يك پرواز ساده تا بهار

عشق يعني: يك دو بيتي قاصدك

عشق يعني: درد دل با شاپرك

عشق يعني سايه‌ي دلتنگ توت

عشق يعني: اوج فرياد سكوت

عشق يعني: آبي آبي شدن

عشق يعني: مثل مرغابي شدن

عشق يعني: رويش مفهوم زرد

عشق يعني: يك قصيده آه و درد

عشق يعني: ناگهان تنها شدن

در كمال سادگي رسوا شدن


عشق يعني: حافظ و قرآن و مي

عشق يعني: سعدي و بستان وي

عشق يعني: خويشتن را ساختن

نفس خود را پيش خود انداختن

عشق يعني: واژه‌ي آزادگي

يعني يك دنيا پر از مردانگي

عشق يعني: چشم‌ها را دوختن

عشق يعني: ساختن تا سوختن

عشق يعني: درك زيبايي ماه

عشق يعني: جان سپردن در نگاه

عشق يعني: آشنا با باد و برف

عشق يعني: فهم اسمِ و فعلِ و حرف

عشق يعني: رؤيت روح درخت

عشق يعني: صحبت از سرماي سخت

 

عشق يعني: يك سرود دلپذير

يعني نقاشي باران در كوير

عشق يعني: دوستي با اشك و آه

عشق يعني: سال‌ها در عمق چاه

عشق يعني: كشف اسرار نبوغ

عشق يعني: نفرت از رنگ و دروغ

عشق يعني: انس با سبزينه‌ها

عشق يعني: شاعر آيينه‌ها

عشق يعني: سينه‌اي از سوزناب

عشق يعني: قصه‌ي ماهي و آب

عشق يعني: دوستي بي قال و قيل

عشق يعني: سال‌ها در پشت ميل

عشق يعني: سيطره بر بادها

عشق يعني: زخمه بر فريادها

 

عشق يعني: عاشق ديوان و دف

عشق يعني: انتخاب يك هدف

عشق يعني: روشنايي و اميد

عشق يعني: فكري نو، طرحي جديد

عشق يعني: امپراتور شفق

عشق يعني: انعكاس نور حق

عشق يعني: ره به درياي طلوع

عشق يعني: پي به دنياي خشوع

عشق يعني: يك گذشته پر ز نور

عشق يعني: رفتن از مرز عبور

عشق يعني: جايگاه رازها

عشق يعني: منبع پروازها

عشق يعني: كشف مفهوم صعود

عشق يعني: منطق بود و نبود

 

عشق يعني: درد دل با پنجره‌

عشق يعني: بي‌نياز از حنجره

عشق يعني: رقص موسيقي باد

عشق يعني: ذوب وهم و انجماد

عشق يعني: نقض پيمان دروغ

عشق يعني: نفرت از قلب شلوغ

عشق يعني: معني پرواز ابر

عشق يعني: زندگي در اوج جبر

عشق يعني:  شعر و آهنگ و سرود

عشق يعني:  بر تو اي زيبا درود

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 

شرک (با الهام از یک شعر عربی)

می‌گفت: دلش ز دیدنم بیزار است
می‌گفت که عاشقان او بسیار است
امّا دل من فقط از او لبریزست
بیچاره دلم ز شرک هم بیزار است


 

 

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 دوبیتی

دریغ

صدایم را شنیدی، مهربانم
ولیکن پر کشیدی، مهربانم
چو می‌گفتی، خداحافظ، صد افسوس
دو چشمم را ندیدی، مهربانم

 

منتظر

تو را من دوست دارم، مثل باران
به راهت جان سپارم، مثل باران
ببین، تا در نگاهم زندگی هست
تو را چشم انتظارم، مثل باران
|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 موزون شب یلدا

 

به تو گفتم: نگاهت آبی و زیباست، یادت هست؟
و گفتم که صدایت روح دریاهاست، یادت هست؟
زمانی را که از ژرفای دل فریاد مي‌کردم:
دو چشمت مثل باران سبز و پر معناست، یادت هست؟
به تو گفتم مرو، چون کودک معصوم شعر من
بدون تو غریب و ساکت و تنهاست یادت هست؟
و تو با دست خود او را نوازش کردی و گفتی:
همین کودک امید روشن فرداست، یادت هست؟
من از آهنگِ قلب تو به تو نزدیک‌تر بودم
تو اما باز می‌گفتی: دلت تنهاست، یادت هست؟
مرا نفرین مکن زیرا همان دیوانه‌ای هستم
که گفتی گریه‌هایم سخت جانفرساست، یادت هست؟
چو می‌رفتی دوباره برف می‌بارید، دانستم
که زلفت شرح موزون شب یلداست، یادت هست؟
به پاسِ احترام دردهایم اشک می‌ریزی
اگر چه پیر گشتی، باز هم پیداست، یادت هست


|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 انتحار

 بگذار كه در خدمت تو، ساده بمیرم
با روح و دلی شیفته، افتاده بمیرم
یک عمر برای نگهت شعر سرودم
بگذار که چون شاعری آزاده بمیرم
دلواپسی و اشک فقط قسمت من بود
بگذار که با آنچه خدا داده، بمیرم
دورم مکن از صحنه‌ی زیبای حضورت
چون شرط من این بود که دلداده بمیرم
گر قصد سفر کردی از اینجا، خبرم کن
بگذار مهیّا شوم آماده بمیرم

                                                                             مهر 1385 شمسي


|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 سیٌ دووبه يتي بوٌ دياكوٌ

 فرمیٌسكي شاعیٌر (1)

وه كوو شیٌعر و هه ناسة دلٌرفیٌني
وه كوو فرمیٌسكي شاعیٌر، نازه نيني
دلٌي من بوو، به كانگاي ئیش و ئازار
به شه رتیٌ توٌ خه م و ماته م نه بيني

 

به فيدای چاوه كانت (2)

به ده رخه  سه وزه سيماي چاوه كانت
هه تا بكشیٌمة دنياي چاوه كانت
ئةلٌیٌن ژين و جواني خوًٌشة، ئه مما
ئه من ده يكه م به  فيداي چاوه كانت

نه فه س كیٌشان (3)

دوو چاوت شیٌعره ، ئاهه نگه ، درامه
به  بیٌ‌توٌ ژين به سه ر بردن، حه رامه
هه تا روٌژیٌ  هه ناسه ت دیٌتة رووما
نه فه س كیٌشان له  دلٌما به رده وامه


 

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 هاوریٌ

بلٌابمــرم، بلٌا بمـرم ملم ورد

چ ژينیٌ بؤ مني بیٌچاره ئه مكرد


«عه باس كه مه ندي»

 

هاوریٌ

بلآ بمرم گولٌم، بوٌچيمه دنيا
ژيانم هه ر له نیٌو خه مدا گوزه ريا
ره فیٌقي ئیش و ماته م بوو، دلٌي من
هه ميشه مه سكه ني غه م بوو، دلٌي من
كه چوٌن پیٌم نايه دنيا، لیٌلٌ و ته م بوٌ
كه لامي هه وه لينم، ئیش و خه م بوٌ
له  هه لٌسوكه وتي بیٌ شه رمي زه ماندا
فه قه ت خه م داره داره ي پیٌم نيشان دا
له بيرم دیٌ كه ساوا بووم و مه عسووم
له نیٌو ئامیٌزي غه مدا په روه رش بووم
هه تا گه وره تر ئه بوا بير و تاسه م
خه ميش ئه كشايه نیٌو سه ردي هه ناسه م
له  ژينمدا كه وه ك خه ونیٌ  به  سه ر چوو
فه قه ت ده رد و خه م و ماته م كه سم بوو
له هه ر لايیك كه باسي خه م ئه كريا
له ژيني من میسالي بوٌ ئه دريا
بلآ با بمرم و ون بیٌ جه نازه م
له گوٌرمدا به هيواي ژيني تازه م

بةفرانباري 87ي هةتاوي


|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 به يادي مامؤستا هیٌمن

 خؤت ئاواره مت كرد

چه نی جوانه دوو چاوت نازه نينم
نه بوونم فه رزه ئه و چاوه ت نه بينم
وةره نیٌو باوه شي شیعر و هه ناسه م
وه ره باوه ر كه پر له ئه شق و تاسه م
وه ره زينه تده ري بير و خه يالم
وه ره بگره  هه ميسان ده ست و بالم
وه ره خاتوون، ژيانم بی تؤ تاله
به بی توٌ شیٌعر و گوٌ راني مه حاله
هةميشه تیٌكه لاوه شیٌعر و ژينم
له شیٌعرمدا جواني تؤ ده بينم
ئه گه ر ناگا ژنه فتت: شاعیٌریٌ مرد
منم قوربان، كه خوٌت ئاواره مت كرد

خاكةلثوةي 87ي هةتاوي

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 دووبه یتی
ژياني من، ئه ويني من، گولٌي من
له خوٌرا بوٌ ئه ره نجیٌني، دلٌي من
له ریٌگه ي حه زره تي ئه شقت، عه زيزم
نه بوو بیٌجگه هه ناسه، حاسلٌي من
|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 ادهم مظفری معلمی که عاشقانه زیست و شاعرانه مرد

تخته سیاهی از آب

امجد ویسی؛

دبیر دبیرستان‌های موچش

اشاره: "ادهم مظفری" یکی از معلمانی بود که زندگی را به زیبایی سرود. این معلم دلسوز وقتی می‌بیند که یکی از دانش‌آموزانش چند روز مانده به تحویل سال در رودخانه‌ی "کام" روستای "آلک" کامیاران افتاده خود را به آب می‌زند. دانش‌آموز خود را نجات می‌دهد اما خود برای همیشه با آب‌ها همسفر می‌شود و چند روز بعد از آن، جسم بی‌جانش را در چند روستای پایین‌تر از آب می‌گیرند. سال‌ها از این حادثه گذشت. من در روابط عمومی اداره‌ی کل آموزش و پرورش استان (سال 1378) مشغول خدمت بودم که از طرف یکی از دوستان شاعرم به نام "ماشاءالله فرمانی" شعری به دستم رسید که ایشان از زبان دانش‌آموز نجات‌یافته، شعر زیبایی سروده و به معلم فداکار "ادهم مظفری" تقدیم کرده بود. شعر ایشان را در ماهنامه‌ی اداره‌ی کل آموزش و پرورش کردستان چاپ کردم که با استقبال زیادی روبه‌رو شد. پس از آن از طرف یکی از همکاران عزیز خود به نام "هوشنگ احمدپناه" که در آن زمان در دفتر مدیرکل محترم آموزش و پرورش استان بود، ترغیب شدم تا از زبان معلم ایشان جواب سروده‌ی شاعر "ماشاءالله فرمانی" را بدهم. پس از چند روز همین مهم به انجام رسید که در این‌جا اشعار زیبای "ماشاءالله فرمانی" و سروده‌ی خود را نیز تقدیم می‌دارم. امید است که زنده بمانم و ببینم که لااقل تابلوی یکی از مدارس استان به نام نامی "ادهم مظفری" منقش و مزین گردیده است.

 

ادهم مظفري معلمي كه معلمانه زيست

"ادهم مظفري" در تاريخ پنجم شهريورماه 1353 شمسي در خانواده‌اي فقير و مذهبي در روستاي محروم "پشته" از توابع "كامياران" به دنيا آمد. "ادهم مظفري" كودكي را در ميان كانون گرم و صميمي خانواده در روستاي "پشته" سپري نمود و به سن شش سالگي رسيد. سن فرارسيدن تحصيل و مدرسه، پدر كه دوستدار تحصيل فرزندش بود او را به شهرستان كامياران فرستاد تا بتواند به مدرسه برود. محيط شهر براي كودكي همچون "ادهم" غريب بود، اما وي با استعداد و لياقتي كه داشت خيلي زود خود را در مدرسه ميان معلمان و همكلاسي‌هايش جا انداخت. "ادهم" توانست مقاطع ابتدايي و راهنمايي را با كسب بهترين نمرات سپري نموده و به دبيرستان راه يابد و در رشته‌ی رياضي و فيزيك در دبيرستان شهید غفاري "كامياران" به ادامه‌ی تحصيل بپردازد. در سال دوم دبيرستان بنا به علاقه‌ي قلبي كه به شغل شريف معلمي داشت و دريافته بود كه زادگاهش به او نياز دارد با شركت در آزمون ورودي دانشسرا طرح دو ساله در خردادماه 1371 با نمره‌ي عالي پذيرفته و در دانشسرای شهيد بروجردي "سنندج" ثبت‌نام نمود و در سال 1373 با كارنامه‌یي درخشان فارغ‌التحصيل شده و به جمع معلمان شهرستان "كامياران" پيوست. وي با شور و اشتياق فراوان شروع به‌كار نمود. در سال تحصلي 74-73 در روستاي "درويان سفلي" در سال تحصيلي 75-74 در روستاي "ورمیهنگ"، در سال تحصيلي 76-75 در روستاي "پشاباد" و در سال تحصيلي 77-76 در روستاي "آلك" از توابع "كامياران" مشغول به امر مقدس تدريس شد.

چهارشنبه سوري است. (27/12/76) "ادهم" صبح زود از منزل خارج مي‌شود تا به آخرين ديدار با شاگردانش برود، او از اول صبح به قصد خداحافظي رفته بود با شاگردانش، با ما و با همه. اما غافل از اين‌كه او از لحظه‌ي خداحافظي خود را به ما شناساند و ما تازه با او آشنا شديم و هرگز پيمان آشنايي را با جدايي عوض نخواهيم كرد. چهارشنبه سوري امسال برخلاف سال‌هاي گذشته در ديار ما چهارشنبه‌ي سياهي بود؛ هوا طوفاني بود. باران و برف هم از ديشب شروع به باريدن كرده بود. رودخانه‌ي "كام" صداي عجيبي داشت. رودخانه‌ي "كام" به خود جرأت داده بود كام برف و باران را برآورده نمايد. رودخانه به تعداد شاگردان مدرسه تماشاچي داشت اما هيچ‌كدام را نمي‌پسنديد. به‌دنبال ميهمان خود مي‌گشت. رودخانه بهانه‌ی لازم را پيدا كرد و آن بوئيدن يكي از گل‌هاي مدرسه، دانش‌آموز "شهين فريدي" بود. او خوب مي‌دانست كه باغبان برای نجات گل خواهد آمد. همين كه گل به روي آب افتاد گل‌هاي ديگر با فرياد و همهمه باغبان را صدا كردند. آب طغيانگر، گل را نزديك 70 متر با خود برده بود اما او خوب مي‌دانست كه گل ته آب نمي‌رود چون هنوز بسيار سبك است و سال‌ها تا درخت شدن فاصله دارد. "ادهم" خود را در آب انداخت و همچون غواصي شناگر شاگردش را به روي تنه‌ی درختي انداخت و او را از مرگ حتمي نجات داد. "ادهم" بارها گفته بود كه در طول عمرش شنا نكرده و از آب خيلي مي‌ترسد. اما اين‌بار "ادهم" چيزي ديگر بود؛ انگار كه سال‌هاي سال است با آب مونس است. آب از ترس او صدايش را بلندتر كرده بود. همه‌ي مردم در تلاش بودند كه "ادهم" را نجات دهند. "ادهم" هيچ سر و صدايي نمی‌كرد، حتي يكبار هم نگفت مرا نجات دهيد. تنها مي‌گفت: مردم من چيزيم نيست، شهين چه شد؟ چندين بار اين جمله را تكرار كرد و با جريان سرد و بي‌رحم آب همسفر گشت و براي هميشه به خاطره‌ها پيوست.

اي دوست، اي انسان، اي معلم ايكاش مي‌دانستم كه در آن لحظه‌اي كه میهمان آب بودي و تا سينه در آب غلتيده بودي چه در قلبت مي‌گذشت. آري تو اسطوره شدي.

آري! او همان دستاني را تكان داد كه انساني را نجات داده بود و اين جملات را براي دستان خود زمزمه مي‌كرد: اميدوارم كه از من راضي باشيد. با شما بر تخته‌ي كلاس درس انسانيت را نوشتم، خواندم و نوشتم كه آري من انسانم. آري! آب و ميهمان بزرگش بار سفر بستند. "ادهم" 23 سال عمر نكرد. تنها سه روز زندگي كرد و بقيه را فقط زيست، اما بايد طول هر روز زندگي او را بي‌نهايت نوشت. مردم مي‌دانند كه نام و ياد "ادهم" تا انسانيت باشد زنده خواهد ماند. او درس ايثار و فداكاري را از همان كودكي در دامن پاك خانواده در روستاي بي‌آلايش "پشته" آموخته بود و نام او همچون "شاهو" سربلند و استوار، پابرجا خواهد ماند. زيرا در دامن او بزرگ شده بود. وي از "شاهو" زيبايي و استواري زندگي را فراگرفته بود. وي با "شاهو" پيمان بسته بود كه  قله‌یي شود مرتفع‌تر و زيبا‌تر از او و اين پيمان ناگسستني است تا زماني‌كه "شاهو" پابرجاست.

از کتاب تولدی دیگر (زندگینامه‌ی ادهم مظفری)

 

آري! چه زيبا يكي از شاگردان او گفته بود: ديگر نگویيد كه آب رودخانه‌ي "كام" خوردني نيست. مگر نديديد كه معلم ما آن‌را صاف و زلال كرد. مگر نمي‌بينيد كه از آن روز باغ‌ها، بوستان‌ها و انسان‌ها پيمان بسته‌اند از اين آب بيش‌تر بياشامند. آبي كه نامش انسانيت است.

 

 

 

                            در حسرت دیدار

  )از زبان دانش آموز نجات یافته )

 

                                                شعر ماشاءالله فرمانی (دبیر مدارس حسن‌آباد یاسوکند)

               مونسم، آموزگارم، یاورم                       روشنی‌بخش تمام باورم

                ای همه زیبایی و مهر و گذشت              روزهای با تو بودن چون گذشت؟!

                 دست‌های گرم تو، کی سرد شد              باغ سبز سینه‌ات کی زرد شد

                 مهربانی‌های تو رفته کجا                     من چرا دیگر نمی‌بیینم تو را

                همدمم، حالا کجا داری مکان                  من کجا گیرم ز تو آخر نشان

                 ادهمم حالا دبستانت کجاست                 باغبانم، باغ و بستانت کجاست

                 باز درس جان‌فشانی می‌دهی                 تو ز جای خود نشانی می‌دهی

               هیچ می‌دانی که بی تو خسته‌ام                 دل فقط بر خاطراتت بسته‌ام

                هیچ می‌دانی امیدم مرده است                 طاقتم را آب با خود برده است

                 هیچ می‌دانی پریشان گشته‌ام                 در خودم صد بار ویران گشته‌ام

               درد دوری، شانه‌هایم کرده خم                 خانه‌ی قلبم شده مأوای غم

               هیچ می‌دانی که در آن روز تار               بی تو من تا کَی کشیدم انتظار

                بی تو من تا کی شکستم پیش رود            بی تو من تا کی نشستم پیش رود

                تا که باز آیی، بگویم حال خود               غصه‌ها و تلخی احوال خود

                تا که باز آیی بگویم نازنین                    من کمک می‌خواستم، تنها همین

                چون‌که افتادم میان آب رود                             چون نبردم از تقلا هیچ سود

                چون نبود آن‌سو، کسی غیر از شما          مهربان و مونس و درد آشنا

                من ندانستم که کارم اشتباست                 رود "کام" روستا هم بی‌وفاست

                من ندانستم مرا بینی به آب                             می‌دهی از کف، تمام صبر و تاب

                می‌زنی خود را به سیلاب و خطر           می‌شوی با آب دریا همسفر

                من ندانستم که بی من می‌روی                در میان آب‌ها گم می‌شوی

                من ندانستم که تنها می‌شوم                    در غم تو ناشکیبا می‌شوم

                ورنه می‌ماندم در آن‌جا بی‌صدا               تا نیایی تو میان آب‌ها

                ادهمم، حالا ز تو شرمنده‌ام                    بی تو این‌جا یک گل پژمرده‌ام

                مانده‌ام در حسرت دیدار تو                    در عجب هستم از آن ایثار تو

                باز می‌خواهم تو را قدر جهان                دوستت دارم به قدر آسمان

                نوگل عمرت اگر چیدم ببخش                 کودکی بودم نفهمیدم ببخش

                تا ابد یادت برایم زنده است                             سینه‌ام از عشق تو آکنده است

 

 

و این هم سروده اینجانب در جواب اشعار دوست عزیزم "ماشاءالله فرمانی" از زبان زنده‌یاد مرحوم "ادهم مظفری" به دانش‌آموز خود:

                دانش‌آموز عزیزم، خوب من                  همنشین دیده‌ی مرطوب من

                گفته بودی بعدِ من شرمنده‌یی                  نیست بر لب‌های سُرخت، خنده‌یی!

                گفته بودی که مقصر رود بود                 گفته بودی رفتن من زود بود!

                گفته بودی که نفهمیدم ببخش                             گر گل عمر تو را چیدم ببخش!

                واژه‌هایت خاکی و افتاده‌اند                    مثلِ چشمان قشنگت ساده‌اند

                نه عزیز من مقصر کس نبود                  دستِ ایزد، آب را بر من گشود

                چون بُوَد تقدیر این، تقصیر کیست           رودخانه یک بهانه بیش نیست

                هیچ از کارم پشیمان نیستم                    چون که من با سربلندی زیستم

                چون معلم یعنی این عشق و وفا              یعنی دلسوزی او بی‌ انتها

                گوئیا تنها همین دیروز بود                    دست رود "کام" چشمت را ربود

                سال نو آرام از ره می‌رسید                             باد تصویر بهاری می‌کشید

               تا که خود آوای بلبل می‌شکفت                پنجره تا خنده‌ی گل می‌شکفت

              ناگهان تصویر تو در مه نشست                و سکوت دشت را در هم شکست

               دست‌های کوچکت در آب بود                 چشم‌های خسته‌ات بی‌تاب بود

              از شُکوهِ آب پر عُمق و دُرُست                 گرچه می‌ترسیدم از روز نخست

              لیک در آن لحظه‌ی ترس و شگفت            آب رنگ دیگری بر خود گرفت

                اشک‌های من فواره می‌کشید                            هر دو پایم بی‌ اجازه می‌دوید

               آن‌قدر آن لحظه دل بی‌تاب بود                گوئیا تخته سیاهم آب بود

               ناگهان دستان من فریاد زد                      بر شُکوه آب‌ها بیداد زد

               تا مبادا دست‌هایت تر شود                     شمعدانی‌هایتان پر پر شود

               تا مبادا بشکند از دوریت                       قلب سرخ چارشنبه سوریت

               تا مبادا چشم تو تنها شود                       ماهی نوروزیت شیدا شود

              گرچه اکنون تو نمی‌بینی مرا                             لیک هرگز نیستید از من جدا

              روز و شب من؛ خسته، آهسته، مدام           می‌نشینم در کنار رود "کام"

              تا مبادا "کام" سینه گسترد                       دانش‌آموزی به "کام" خود برد

               گر زمانی خسته افتادم زمین                             به دبستان چشم می‌دوزم همین

               تا حیاط مدرسه‌تان می‌دوم                      با شما مشغول بازی می‌شوم

               با قدم‌های بدون رد پا                           می‌نشینم در بغل دست شما

               چشم می‌دوزم به چشم سبزتان                 به نگاه ساکت و پُر رمزتان

                به کلاس درستان تا می‌رسم                             دست‌هایم را به تخته می‌کشم

               گوئیا تخته، هنوزم آشناست                    حرف‌ها دارد اگر چه بی‌صداست

               می‌شناسد رد پایم را هنوز                      می‌نوازد دست‌هایم را هنوز

               مدرسه، تخته سیا، یادش بخیر                 رودخانه، روستا، یادش بخیر

               گوئیا انشاست این زنگ شما                            باز هم این زنگِ دلتنگِ شما

               باز، موضوع شما امروز چیست؟!            سوژه‌ی اصلی انشای تو کیست؟

               دفتر انشای خود را دوباره باز کن            باز با احساس خود آغاز کن 

               باز هم، بنویس بابا آب داد                     رفت، اما هدیه‌یی نایاب داد

              هدیه‌یی که دیگر اسمش، زندگی‌ست           دیگر اسمش ماندن و پایندگی‌ست
|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در دوشنبه هفدهم مرداد 1390  |
 بیچاره دلم

      روزی که دلم به عشق تو حامله بود         

                                  تصویر جهان ورق ورق باطله بود

      از روز ازل تورا ستودم ،هرچند            

                                  صد پرده  میان من وتو فاصله بود

      وقتی همه عشق به ره می افتاد              

                                بیچاره دلم راس همین قافله بود

     چون حرف ز چنگیز زدی فهمیدم             

                                 چشمان تو از نسل همین سلسله بود

       روزی که خیانت از زمین خط می خورد       

                                  در پیکره ی نوح غم واهله بود

        چون رفتی از این کوچه زمین می لرزید         

                                    انگار دلم مرکز این زلزله بود

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در یکشنبه بیست و نهم اسفند 1389  |
 گریه میکند
 

تو رفتی و دوباره دل برای خویش گریه میکند

هماره شاعری در انزوای خویش گریه میکند

 

به یاد چشمهای سبز تو، میان کوچه ها هنوز

کسی است تکیه داده بر عصای خویش، گریه میکند

 

کدام حرف من تو را زمن گرفت ؟! خوب من ببین :

 که قلب توبه کرده از خطای خویش ،گریه میکند

 

همیشه یکنفر به یاد خاطرات سبز خویشتن

نگاه میکند به ردپای خویش، گریه میکند

 

بیا ببین که شاعری چه غمگنانه ایستاده باز

به روی خاک قلب بینوای خویش ، گریه میکند

 

اگر چه رفته یی ، ولی به رفتنت قسم در آینه

همیشه چشمهای من برای خویش ، گریه میکند

از کتاب ( یک مشت خاکستر)
|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389  |
 قلب سرخ
 

اگر شد و میان دست هایمان دو لقمه نان روئید          

هزار هزار دشنه از کویر شانه هایمان روئید

 

گرفتم آفتاب را و قطعه قطعه کردم و دیدم

که قلب سرخ مادرم شکسته از میان آن روئید

 

به جای هر کدام از ستاره ها ، زسقف آسمان 

سری بریده و معلق و نحیف و ناتوان روئید

 

از آسمان جرقه یی شکفت وسینه ام ترک برداشت

وناگهان کبوتری شکسته از شکاف آن روئید

 

نه نه نه ! باورم نمی شود بهار آمد و درختی سبز

ززخمهای سینه ی شکسته ی حیاطمان روئید

 

اگرچه زرد گشته ام! دوباره یک دریچه یی باز است

که با وجود دست های  تو  همیشه، میتوان روئید

 

از کتاب ( یک مشت خاکستر )

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389  |
 بو شنوی چاوه که ت
به چاوه کالٌه که ت قه سه م                            هه نسکی روٌحو ناخمی

له م وه رزه ره نگا ره نگه دا                             ته نیا گولاٌ لٌه ی باخمی

 

تو ٌبی ٌخه به ر بوی چاوه که م                           که سالٌه هاس خوشتم ده وی ٌ

برو ا  بکه         ئازیزه که م                                بیٌ ئه شقی تو ٌنانوم شه ویٌ                  

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در جمعه بیست و نهم بهمن 1389  |
 رباعی
دیروز دوباره کودکی جان میداد                   طفلک به امید قلکی جان میداد

اورفت ولی میان یک ویترین آه                    دیدند همه عروسکی جان میداد

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در جمعه بیست و چهارم دی 1389  |
  بیره وه ری

 ئازیز به بیٌ توٌ ،به شم گریانه

نیشته جیٌ نابم ،له م کوردستانه

به خاتراتی له مه و به ر قه سه م

دووریت ئاگری به ردا له جه سه م

ئه و که سه ی ئه شقی توٌی ها له دلٌا

مه حالٌه هه رگیز، فه راموٌشت کا

قه سه م به تاتای، زلٌفه ره شه که ت  

هه ر هامه یادی ،چاوه مه سه که ت

که روٌییت بزه و پیٌ که نینم مرد

له دوای توُ ، هیچ که س ئاشقمی نه کرد

هیوام ئه وه یه که وه ختی مه مات

 دانیشم له سای گه ردنی بالٌات

بگری بوٌم ئازیزشوخی نازه نین

که بوٌ توٌ بریام له دنیاو دین

 بگری بوٌم ئازیز بالٌا نه و نه مام

چونکه چه ندین سالٌ من بوٌ توٌ گریام

هه ر گیز ناوه که ت به زوان نایٌیرم

چونکه بوٌ ئه شقت ،حورمه ت قائلم

ئه وینداری توٌم تا له دنیا هه م

گویٌ به نسیٌحه ت هیچ که سی ناده م

بیٌجگه ئه شقی توٌ ،نیه سم سه ودایی

ئه شقی توٌم نه بیٌ ، شیٌعرم بوٌ نایی

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در یکشنبه نوزدهم دی 1389  |
 شیعر

 شیعر وه کوو توٌ

هه مو شه و جاری ٌ

سه رم لیٌ ئه دا

جاریٌ واش هه یه ئه تووریٌ

                              ئه روا

                                   بیٌ ئه وه ی له من

                                           خوا حافزی کا

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در یکشنبه نوزدهم دی 1389  |
 بی گناه

 به ناگه پر گشودی، مهربانم

مرا تنها نمودی ،مهربانم

از آغاز این جدایی سهم من بود

مقصر تو نیودی ،مهربانم

ندارم بی تو من نام ونشانی

مرا تو تار و پودی ،مهربانم

برو باور بکن با رفتن خویش

مرا شاعر نمودی، مهربانم

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در یکشنبه نوزدهم دی 1389  |
 سیٌ وشه

  ئه گه ر له م ژینه دا بیٌ توٌ دلٌم پر خه م نه بیٌ، نابیٌ

هه ریٌمی ئاسمانی روٌحی من پر ته م نه بیٌ ،نابیٌ

که سیٌ که ئاشقی سه وزه ی نیگاهت بیٌ، گولٌی سوورم

دوو چاوی نوقمی فرمیٌسک و گر و ماته م نه بیٌ، نابیٌ

ئو میدم وایه ئه شقی من دلٌت له ت له ت نه کا ،ئازیز

په پووله گه ر به لٌا  گه ردانی بالٌای شه م نه بیٌ، نابیٌ

به جیٌم بیًٌلهٌ بروٌ ئه ی نازه نین تر له وشه ی شه وبوٌ

که چون له یلا به بیٌ مه جنوون و زین بیٌ مه م نه بیٌ، نابیٌ

ئه وینت هه ر له دلٌمایه و  له لوٌمه ی که س نیه باکم

ئه گه ر ئاشق زوبان گه ردی هه موو عاله م نه بیٌ، نابیٌ

ته ماشا که، که ئه م دنیا چ دنیایه یکی ناموٌیه

مروٌف و به رد و ئاسن سیٌ وشه ی ده رهه م نه بیٌ، نابیٌ

نه بو غه یره ز هه نسک و ئاه و حه سره ت قسمه تی روٌحم

له نیٌو شیٌعرا ئه گه ر غه م قافیه ی ئاده م نه بیٌ، نابیٌ

 

 

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در یکشنبه نوزدهم دی 1389  |
 بو توً
یه ک یه ک موی سه رم هه رچه ن سپی بو     

  به لاٌم له دلٌما سه وزه یادی تو 

گه رچی چاوانم نووری تیا نه ما                 

       ئا ره زووی دیده ن بالاٌکه ت ده کا

گه رچی گویچکه که م کپ و بیٌده نگه         

        بو بیستن سه دات دائم دلتٌه نگه

گه ر چی زوبانم لاٌله و کش و مات                

     ئه توانیٌ ناوت ته له فوز بکات

گه رچی دو ده ستم پر بووه له ته م              

    ئه توانم به توٌ گولٌی پیٌشکه ش که م

مه غزیشم هه رچه ن تیٌک چووه ئازیز              

    هه میشه فیکری لای تووه ئازیز

هه ر چه ن قه لبیشم تیکه پاره بو                

       هیٌشتا پره له خوشه ویستی تو

هه رچه ن پیٌ یه کانم هیٌزی نه ماگه       

     ئه ویش وه ک قه لبم نه فه سی بریاگه

خوار و بیٌزاره له مال ٌقه و مو خیٌش            

   هه ر به ره و لای توٌ لاشه م ئه کا کیٌش

مه گه ر له نه سلی هه وره زیرینه ی          

  که له روحمه وه ده س ته کان ئه ده ی

|+| نوشته شده توسط امجد ویسی در سه شنبه بیستم مهر 1389  |
 
 
بالا